„Elbląg reconditus” jest nowatorską próbą opowiedzenia dziejów Elbląga. Dominującym elementem scenograficznym są ruiny i wijąca się wśród nich ścieżka zwiedzania. Zastosowanie tego motywu i ogólną koncepcję wystawy wyjaśnia przytoczona niżej preambuła ekspozycji.
Rok 1945. Pod Elblągiem staje Armia Sowiecka. Nietknięte wojnami przez siedem wieków miasto, w ciągu dwóch tygodni zażartej obrony i zmasowanego ataku, zostaje dotkliwie okaleczone. Giną tysiące mieszkańców, historyczne centrum zamienia się w stertę gruzu.
Ocaleni elblążanie opuszczają swoje miasto, na ich miejsce przybywają wygnańcy z różnych stron przedwojennej Polski. Nowi mieszkańcy o Elblągu nie wiedzą nic. Znikają ruiny Starego Miasta, jego zrównaną przestrzeń pokrywa zieleń. Na wyburzonym średniowiecznym Nowym Mieście wyrasta osiedle. Nowe władze starają się zatrzeć przeszłość miasta.
Historii nie da się jednak ukryć w niedostępnych archiwach, zepchnąć do podziemi. Wyziera spod zasypanych gruzów i rozsianych traw, spomiędzy nowych budynków. Wydobywane z głębi ziemi przedmioty ożywają w świetle dziennym snując opowieść o wiekach świetności Elbląga.
